ارائه شده توسط سایت تاپ وان مووی مرجع دانلود فیلم و سریال بدون سانسور برای دریافت آدرس بدون فیلتر سایت عضو تلگرام ما شوید @TopOneMovie
‫سلام ویولت.
‫- سلام قربان. ‫- اوژنی کجاست؟
‫توی باغ‌اند. ‫دارن با لوئی سبزی می‌چینن.
‫وانِ من آماده‌ست؟
‫یه قابلمه آب داغ دیگه بریزم آماده میشه.
‫مرسی.
‫ویولت.
‫مرسی.
‫خیلی خوشمزه شده اوژنی.
‫شما کی هستین خانوم جوان؟
‫خواهرزاده‌ام پائولینه، ‫امروز من ازش مراقبت می‌کنم.
‫پس بفرمائین بشینین.
‫ممنونم آقا.
‫بهت پیشنهاد می‌کنم با قاشق غذا بخوری، ‫با قاشق غذا خیلی فرق می‌کنه.
‫ویولت، اگه کارت تموم ‫شده لطفاً میشه بیای اینجا؟
‫- من تمومم. ‫- پس بیا اینو بگیر، مرسی.
‫گوشت گوساله لطفاً.
‫باشه.
‫مرسی.
‫کارت که تموم شد ‫لطفاً برو سراغ خرچنگ.
‫آب جوش اومده.
‫نگاه کن، میخوایم ماهی رو اضافه کنیم.
‫میخوای کمکم کنی؟
‫آفرین.
‫بذارش.
‫حالا بذارش اونجا.
‫من کوفته‌ی ماهی رو آماده می‌کنم.
‫میشه خامه رو برام بیاری؟
‫مرسی.
‫وقت بیرون آوردن گوشت گوساله‌ست، ‫آره لطفاً.
‫ویولت، سبزی‌ها.
‫مرسی.
‫تاج خروس.
‫ویولت، لطفاً کره رو صاف کن.
‫چشم قربان.
‫ممنون.
‫پائولین بیا اینجا.
‫اینو بو کن.
‫- بوی خوبی میده؟ ‫- بله.
‫حالا مزه‌ش کن.
‫مزه‌ش یادت بمونه.
‫وقتی صاف شد مقایسه‌ش می‌کنی.
‫می‌دونی این چه سسیه؟
‫نه.
‫می‌تونی محتویاتش رو بگی؟
‫گوشت دنده.
‫بیکن دودی.
‫فلفل دلمه‌ای قرمز.
‫قارچ.
‫رازیانه.
‫گوجه‌.
‫پرتقال.
‫شراب.
‫آره،شراب شعله‌ور شده، درسته.
‫جعفری، آویشن.
‫برگ بو.
‫زیره.
‫میوه‌ی سرو کوهی.
‫میخک.
‫ادامه بده.
‫فکر کنم همین‌هاست.
‫پاپریکا و کنیاک هم داره.
‫و برای کم کردن اسیدیته‌ی شراب، ‫ژله‌ی مویز هم اضافه کردیم.
‫بفرمائین.
‫اینم سسِ بورینیوت.
‫احسنت.
‫دختر حیرت‌انگیزیه.
‫آره.
‫بیا ویولت.
‫شراب لطفاً.
‫مواظب باش.
‫ملاقه رو فرو می‌بری.
‫بعد کم‌کم خالی‌ش میکنی.
‫تا سفیده‌ی تخم‌مرغ رو بپوشونه...
‫و تفاله‌ها رو صاف کنه.
‫اینجوری یه آبگوشت ‫خوب و شفاف نصیبت میشه.
‫بفرما.
‫مزه کن.
‫حالا که صاف شده فرقی هم کرده؟
‫آره، دیگه مزه‌اش اونقدر تند نیست.
‫چیزی که تو طعم از دست ‫میدی رو توی رنگ بدست میاری.
‫قبل از این طعمش قوی‌تر و تیزتر بود.
‫حالا لطیف‌تره.
‫من میگم باید یه کم بیشتر منتظرش بشیم.
‫هرچی نباشه رباز امروز کار خوبی کرده،
‫به زایمان یه مادر جوون کمک کرده.
‫نظر تو چیه ماگو؟
‫تو چی، بوبوآ؟
‫من باهات موافقم گریمو.
‫انسان تنها حیوانیه که بدون ‫اینکه تشنه باشه، مینوشه.
‫شراب بخش روشنفکریه ‫یک وعده‌ی غذاییه.
‫گوشت و سبزیجات بخش ‫مادی وعده‌ی غذایی‌ند.
‫از گرسنگی بدتر، اینه که ‫ندونی کی قراره غذا بخوری.
‫اینم از رباز.
‫منو ببخشید دوستان عزیزم، ‫باید می‌رفتم خونه و لباس عوض می‌کردم.
‫امروز یه دختر خوشگل بدنیا اومد.
‫ما به زور جلوی خودومونو ‫گرفتیم که آبگوشت رو مزه نکنیم.
‫بعد از تمام تلاش و تقلاش، ‫نوزاد خودش رو با حرص انداخت
‫روی سینه‌ی مادرش تا اولین ‫وعده‌ی غذایی‌ش رو بخوره.
‫باعث شد اشتهام باز بشه.
‫چه آبگوشت لطیفیه.
‫بفرمائین.
‫چه تجلی بی‌نقصی.
‫شرابِ پولینی موراشت دوستِ من.
‫مرسی.
‫حالت خوب نیست اوژنی؟
‫خو...خوبم...
‫خوب میشم.
‫یه ولووان به آنتونن کارم* بدهکاریم. ‫(ماری آنتوان کارم، آشپز فرانسوی)
‫میگن با قاپیدن یک شیرینی ‫پف‌دار از توی فر ابداعش کرده.
‫این داستانو باور می‌کنین؟
‫ما که تاریخ‌دان نیستیم.
‫ولی از یه داستان خوب استقبال ‫می‌کنیم، حتی اگه حقیقت نداشته باشه.
‫چه سرنوشت خارق‌العاده‌ای.
‫بچه در هشت سالگی ‫توی خیابون رها شده بود،
‫از زمان مرگش، پادشاهان ‫زیادی از سلطنت خلع شدند.
‫ولی کارم، پادشاه نابغه‌ی هنر آشپزی
‫همچنان پابرجاست.
‫شکوه هیچ رقیبی بر اون سایه نیانداخته.
‫وقتی به کارم فکر می‌کنم، یه بچه‌ی ‫ضعیف‌الجثه در نظرم میاد که یه بقچه دستشه
‫که در اوج انقلاب توی پاریس ‫به حال خودش رها شده.
‫در حالیکه داره زاری میکنه، ‫صدای پدرش رو میشنوه که بهش میگه
‫خونه نیاد، چون به اندازه‌ی ‫اون و 14 تا خواهر برادرش
‫غذای کافی ندارن.
‫باورنکردنیه، دیگه هیچوقت خونواده‌ش رو ندید
‫حتی با اینکه بعدش هم دیگه ‫هیچوقت از پاریس بیرون نرفت.
‫صبر کن، آروم.
‫دوباره از اول.
‫ولووان خوب بود؟
‫بهترین چیزیه که تا حالا تو زندگیم خوردم.
‫غذاتو تموم کن.
‫دوستش داری؟
‫آره.
‫گوشت ماهی خیلی نرم شده.
‫کلو ووژو! ‫(*نام یک تاکستان)
‫احسنت رباز.
‫عالی بود.
‫رباز پیرِ مهربون.
‫خدا آب رو آفرید، ‫ولی انسان بود که شراب رو آفرید.
‫محشره!
‫یه داستان قشنگ دارم در مورد ‫کلو ووژو که براتون تعریف کنم.
‫سال 1364، ‫پاپ اوربان دوم
‫می‌خواست آوینیون رو ترک کنه و ‫با دربارش برگرده به رم.
‫و...خدای من!
‫باهات موافقم گریمود، وقتی سر و کله‌ی ‫بوقلمون شکم‌پر پیدا میشه
‫هرحرفی باید متوقف بشه.
‫ولی این فقط گوشت ‫گوساله با کاهوی پخته‌ست.
‫بسیارخب، پترارک (شاعر ایتالیایی) ‫به ما میگه که کاردینال‌ها
‫اصلاً خوش نداشتن از آوینیون برن بیرون.
‫به دور از شراب بورگاندی، یک زندگی پر ‫از بدبختی رو برای خودشون تصور می‌کردن.
‫مقاومت‌شون انقدر زیاد بود...
‫که پاپ تهدید کرد که راهب ‫بزرگِ سیتو رو تکفیر می‌کنه.
‫ژان دو بوسیر،
‫دیگه نباید کلووژوی آوینیون رو تامین کنه.
‫بعد از مرگِ پاپ اوربان پنجم،
‫جانشین‌ش، یعنی ‫پاپ گریگوری یازدهم
‫بلافاصله تهدید به تکفیر رو باطل اعلام کرد.
‫که دربار بتونن مجدداً ‫از کلو ووژو لذت ببرن.
‫ویولت.
‫بیا.
‫همیشه چشمگیره.
‫شگفت‌انگیزه.
‫داخلش بستنیه.
‫واقعاً معجزه‌ست!
‫نه، معجزه نیست
‫صرفاً یه واکنش علمیه.
‫سفیده‌ی زده شده‌ی تخم‌مرغ ‫یه عایق عالی درست میکنه.
‫- واقعاً؟ ‫- بستنی یخ‌زده باقی می‌مونه.
‫واقعاً؟ نمی‌دونستم.
‫یک فیزیکدان آمریکایی ‫این پدیده رو کشف کرد،
‫که به بالزاک ایده‌ی درست ‫کردن این دسر رو داد.
‫عجب.
‫بالزاک، سرآشپز گرندهتل...
‫- آها، آره... ‫- اون بود که این دسرو ابداع کرد؟
‫- بله. ‫- میشه دوباره بگین اسمش چی بود؟
‫آلاسکای تنوری.
‫عجب.
‫پس میشه گفت دست آخر ‫این یه دسرِ علمیه.
‫یه جورایی.
‫اسمش چیه؟
‫آلاسکای تنوری؟
‫چرا آلاسکا؟
‫نمی‌دونم.
‫اوژنی!
‫مرسی!
‫- همه‌چیز خیلی خیلی عالی بود. ‫- ممنونم.
‫جات تو اتاق غذاخوری خالی بود.
‫آره، چرا هیچوقت تو با ما غذا نمی‌‎خوری؟
‫دوداین، نمی‌تونی یه کاری کنی اوژنی ‫هم موقع غذا خوردن به ما بپیونده؟
‫به خود اوژنی بستگی داره.
‫مساله اینه که اصلاً ممکن نیست.
‫چرا؟ باید ممکن باشه.
‫حضور تو خیلی ما رو خوشحال میکنه.
‫برای اینکه کارها خوب انجام ‫بشه لازمه که من اینجا باشم.
‫اینجا توی آشپزخونه.
‫من...
‫من تو اتاق غذاخوری از طریق ‫غذاها باهاتون حرف می‌زنم.
‫دیگه بیشتر از این ‫چی می‌تونم بهتون بگم؟
‫و چیزی که شما بخورین و من اینور نخورم.
‫سپرماهی مثلاً.
‫وقتی امروز صبح رسید، ‫من قبل از شما مزه‌شو چشیدم...
‫من...
‫بوش رو استشمام کردم.
‫تمام لحظاتی که توی آشپزخونه ‫بودم چرخوندمش، نوازشش کردم.
‫به ‌جان می‌دونم که چه رنگیه،
‫می‌دونم چه بافتی داره و مزه‌ش چطوره.
‫بدون اینکه حتی یه ‫گاز ازش خورده باشم.
‫به همین خاطر این سپرماهی، چیزی بیشتر ‫از اونچه که من دریافت کردم به شما نداده.
‫حالا آقایون، همه بریم سمت سالن.
‫ویولت مشروب‌ها رو سرو میکنه.
‫واقعاً هنرمندی، ممنون.
‫ویولت.
‫اونا میگن تو هنرمندی، راست میگن؟
‫مهمل میگن.
‫حقیقت رو میگن.
‫این...هنرمند بود.
‫کی هست؟
‫آنتوان کارم.
‫چرا کلاه‌هاشون با هم فرق داره؟
‫کلاه سرآشپز در دوران کارم
‫مردی رو تداعی می‌کرد ‫که تازه از تخت بیرون اومده.
‫می‌بینی؟ واسه همین عوضش کرده.
‫یه صفحه مقوایی گذاشته داخلش.
‫این نقاشی ازش نشون میده چجوری ‫باید سرش کرد، باید به یه طرف کج باشه.
‫چیه؟
‫چند وقته توی عمارت آشپزی می‌کنین؟
‫خب...
‫الان سال‌هاست که اینجام.
‫- آقای دوداین آشپزی بهتون یاد دادن؟ ‫- نه.
‫خیلی پیش‌تر از اونکه ‫ببینمش آشپزی می‌کردم.
‫پس کی بهتون یاد داده؟
‫پدر مادرم. ‫پدرم توی پاریس شیرینی‌پز بود.
‫معروفم بود.
‫ولی بیشتر مادرم بود که بهم یاد داد.
‫پدرم خیلی صبور نبود.
‫الان کجان؟
‫خیلی وقت فوت شدن.
‫اولین گازت از آلاسکای تنوری چه حسی بهت داد؟
‫- داشت گریه‌م می‌گرفت. ‫- چرا؟
‫نمی‌دونم.
‫تا حالا شده موقع ‫خوردن چیزی گریه کنی؟
‫نه.
‫به نظرت چه اتفاقی افتاد؟
‫نمی‌دونم.
‫اینو گوش کنین.
‫آگوست اسکوفیر و یک سزار ریتز نامی
‫قراه یک به اصطلاح "قصری" ‫رو در مونته‌کارلو باز کنن.
‫اولین هتل در نوع خودش
‫که به مشتری‌هاش ‫غذاهایی عالی ارائه میده.
‫ولی آیا اسکوفیر روح خودش رو در ‫یک چنین جای بزرگی از دست نمیده؟
‫برعکس.
‫برای مردی مثل اسکوفیر کاملاً مناسبه.
‫ما با میراث کارم زندگی می‌کنیم.
‫با اسکوفیر، می‌تونیم رویای آینده رو ببینیم.
‫اینکه فقط 38 سالشه...
‫فقط سیزده سال فاصله‌ست بین...
‫مرگِ آنتوان کارمه و تولد اسکوفیر.
‫آقایون.
‫آقا...
‫ارباب من، پرنس اوراسیا...
‫بنده رو فرستاد تا شما رو دعوت کنم به ‫اتفاق همراهان‌تون شام رو با ایشون صرف کنید.
‫عذرخواهی می‌کنم، ولی میشه ‫بگین خطاب‌تون به کیه؟
‫پنج نفر توی این اتاق هستن.
‫قصدم خطاب قرار دادن جنابِ دوداینه،
‫ناپلئون هنر آشپزی.
‫- از کجا می‌دونین اون منم؟ ‫- شما نیستین؟
‫چرا.
‫لطفاً ادامه بدین.
‫منو ببخشید.
‫همونطور که داشتم می‌گفتم...
‫ارباب بنده، پرنس اوراسیا، ‫که در حال سفر هستند
‫از شما دعوت کردن تا به اتفاق ‫همراهان‌تون شام رو با ایشون صرف کنین.
‫برای این مناسبت، اعلیحضرت افرادی ‫رو فرستادند دنبال سرآشپز اصلی‌شون.
‫سرآشپز با همکاری آشپزی که به ‫درخواست ایشون توسط هتل به کار گماشته شده
‫غذای شما رو آماده می‌کنند.
‫محاله قبول کنه.
‫لطفاً به...
‫اعلیحضرت بگین...
‫که دعوت‌شون رو قبول می‌کنم...
‫ازشون به گرمی تشکر کنین.
‫این چهار نفر همراهان من هستن.
‫از جانب پرنس از شما سپاسگزاری می‌کنم.
‫فردا یک دعوتنامه‌ی ‫رسمی براتون ارسال میشه.
‫آقایون، شب دلچسبی رو براتون آرزومندم.
‫ناپلئون...
‫ما مطمئن بودیم که قبول نمی‌کنی.
‫نمی‌تونستم قبول نکنم.
‫چند روز پیش، عاجزانه ازم ‫خواستن که دعوت رو قبول کنم.
‫نظرت راجع به پائولین چیه؟ ‫دختره یه چیزی داره.
‫موافقم، مشخصه که این دختر ‫در هنر آشپزی استعداد داره.
‫وقتی آلاسکای تنوری رو مزه کرد
‫فکر کردم الانه که گریه کنه.
‫یکی تو سه سالگی گوش بی‌نقصی داره،
‫تو پنج سالگی قطعه‌ای تنظیم کنه،
‫چیزی که پیش از اون نظیرش دیده نشده، ‫یکی مثل موتزارت.
‫یکی هم تا چهل سالگی ‫نمی‌تونه خوراک‌شناس بشه.
‫حیفه که باعث رشد موهبتی نشیم که در آینده ‫باعث لذت بردن دوستان خوراک‌شناس‌مون میشه.
‫می‌بینم که برات مهمه.
‫و برای تو نیست؟
‫ظاهراً نه به میزانی که برای تو مهمه.
‫فردا، پائولین رو میبرم خونه ‫و با پدر مادرش حرف میزنم.
‫مرسی.
‫ولی اگه اشکالی نداره، دوست دارم ‫خودم با پدر و مادرش حرف بزنم.
‫هرجور تو دوست داری.
‫می‌تونم ببینم که چندسال دیگه ‫یک خوراکِ استثنائی رو ابداع کرده.
‫وای...کشف یک خوراک تازه...
‫برای بشریت حتی از کشف یک ‫ستاره‌ی جدید هم مسرت‌بخش‌تره.
‫اوژنی.
‫میشه امشب در اتاقت رو بزنم؟
‫از کی تا حالا می‌پرسی؟
‫در بزن.
‫خودت می‌بینی که بازه یا نه.
‫اگه می‌پرسم، به این خاطره ‫که مطمئن بشم قفل نیست.
‫خواهی دید.
‫یه بار دیگه ازت درخواست می‌کنم.
‫باهام ازدواج کن.
‫چند بار دیگه میخوای ازم بپرسی؟
‫ازدواج که کنم، بعید می‌دونم حق ‫داشته باشم در اتاقم رو قفل کنم.
‫ما بیشتر از اکثر زن و ‫شوهرها با هم وقت می‌گذرونیم.
‫متن‌ها و دستورهای پخت و پز رو با هم ‫بررسی می‌کنیم، غذا درست می‌کنیم و می‌خوریم.
‫و بذله‌هات منو به خنده می‌اندازه.
‫حالا بگو بهم...
‫یعنی اینجوری خوشحال نیستیم؟
‫بذله‌های زیادی در مخالفت ‫با ازدواج وجود داره.
‫شاید از این یکی خوشت بیاد.
‫"ازدواج شامیه که با دسر شروع میشه"
‫چه وحشتناک.
‫اولین زوج، یعنی آدم و حوا ‫هم با دسر شروع کردن.
‫درسته، همه‌چیز با چیزی ‫که اونا خوردن شروع شد.
‫پس جواب منفیه.
‫جمعه‌ی دیگه، میخوام بیام ‫مزرعه‌ت که چندتا گوساله بخرم.
‫باشه.
‫جمعه‌ی دیگه جلسه‌ی ‫هفتگی‌ته با بانکدارت.
‫بعنوان دفتردارت، از این فرصت استفاده می‌کنم
‫تا چند تا سند بهش بدم ‫که بذاره توی گاوصندوقش.
‫بسیار خب.
‫واسه گوساله‌ها به آنتونین میگم، ‫میگم توی طویله منتظرت باشه.
‫منم دوست دارم ببینم‌شون.
‫اگه اتفاق خاصی نیافته، ‫منم میام اونجا.
‫سلام عزیزم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫- سلام، حالت چطوره؟ ‫- مرسی که آوردینش خونه.
‫- باعث افتخارم بود. ‫- خیلی لطف دارین.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- حال شما؟ ‫- خوبم، ممنون.
‫فقط شیش تا؟
‫یه تابه‌ی کوچیک بیشتر نداشتم، ‫همه‌شونو جمعی می‌پزیم.
‫زردپره‌ند، اوژنی توی بازار می‌خردشون.
‫ولی هیچوقت به خوبی ‫زردپره‌های اینجا نیستن.
‫آگوستین با ارزن پروارشون میکنه،
‫تا بشن چندتا توپ کوچولوی لطیف.
‫بدون اینکه دل و روده‌شون ‫رو در بیاره پرهاشون رو میکنه...
‫و میشه این.
‫دیگه تقریباً آماده‌ست.
‫با اجازه‌ی شما، مایلم ‫به پائولین آموزش بدم.
‫آقای دوداین موافق‌ند...
‫و پائولین هم قابلیت‌هایی داره که ‫میتونه تبدیل بشه به یک آشپز استثنایی.
‫- استثنایی. ‫- افتخار بزرگیه.
‫- هنوز بچه‌ست. ‫- بهترین سن برای یادگیریه.
‫پائولین در مورد زمین ‫سبزیجات‌تون بهم گفته بود.
‫مایه‌ی شگفتیه.
‫وقت بذارین و قشنگ فکر کنین. ‫در آشپزخونه‌ی من همیشه به روتون بازه.
‫- بیا! ‫- اون چیه؟
‫یه آنتن مسیه که با روی تاج‌گذاری شده.
‫همه‌جا کاشتیم‌شون.
‫بیست فوتی هم قرارشون دادیم.
‫شگفت‌انگیزه.
‫کاربردشون چیه؟
‫توی زمین جریان الکتریکی ایجاد می‌کنن.
‫باعث میشه گیاهان سالمتر و تنومندتر بشن.
‫و محصول‌مون بهتر میشه.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫سال اول توی نصف زمین آزمایش‌ش کردیم.
‫نصفه‌ی دیگه آنتن نداشت.
‫تفاوت چشمگیر بود.
‫ممنون.
‫مرسی آگوستین.
‫مرسی.
‫- آگوستین. ‫- ممنون.
‫- مرسی و بریم سراغ دور بعد. ‫- من شروع می‌کنم.
‫اوژنی رو ندیدی؟
‫از وقتی پائولین رو برده ‫خونه توی اتاقش بوده.
‫- پس اومدی. ‫- حالت خوبه؟
‫آره.
‫شنیدم اومدی تو.
‫داشتم آماده می‌شدم ‫برات شام درست کنم.
‫ولی...
‫زردپره‌ها چطور بودن؟
‫ویولت گفت از اتاقت بیرون نیومدی.
‫چیزی نیست.
‫پدر مادر پائولین چی شدن؟
‫خوب پیش رفت.
‫با کارآموزی‌ش موافقت کردن؟
‫نه، نه...
‫نه موافقت کردن، نه مخالفت.
‫میخوان فکر کنن.
‫اوژنی، من نگرانم.
‫عاقلانه‌تر نیست که بگیم ‫دکتر رابض بیاد معاینه‌ت کنه؟
‫نه، فقط وقتشو تلف میکنه.
‫استاد، بدون هیچ‌گونه ادعایی،
‫سرآشپز من لیست غذاهای ساده‌ای که ‫قصد سرو کردن برای شما داره رو میخونه.
‫شنیدن گزینه‌های یک مِنو ‫همیشه باعث خوشحالیه.
‫آدم هم ساختار وعده‌ی غذایی رو میفهمه
‫و هم قصد و نیت سرآشپز رو.
‫لطفاً بخونین.
‫منو از سه سرویس تشکیل شده.
‫برای شروع، سوپ غلیظ کبوتر،
‫بلدرچین و میگو در سس سبزیجات لارن.
‫در آخر، ماهی حلوای شکم‌پر.
‫برای غذای اصلی، یک گراز یکساله
‫که در دو طرفش، ترتیب یک پاته‌ی ‫سلطنتی و یک پای قرقاول داده شده.
‫به همراه قارچ ترافل تابستانی.
‫پیش‌غذا:
‫کبک تف‌داده شده با سبزیجات و ‫اسانس گوشت خوک،
‫پوپتین لاک‌پشت و اردک‌ماهی شکم‌پر.
‫غذای اصلی:
‫دو مرغ شکم‌پر غرق در خامه، ‫و خرگوش جوانِ ساینگاراز.
‫شراب‌های وعده‌ی اول.
‫بعد از سوپ: شری خشک.
‫برای شراب سفید:
‫کاربونیون، لانگون، مورسو و پویی.
‫شراب قرمز: ‫شانت، تورانس و سنت استف.
‫حین ارائه‌ی سرویس دوم،
‫ساوی مالوازی و مودره سرو میشن.
‫وعده‌ی دوم از دو غذای اصلی تشکیل شده،
‫پیش از سرو چهار نوع کباب:
‫قلاب ماهی دریاچه‌ی ژنو،
‫و ماهی قزل‌آلای شارتوز.
‫کباب‌ها: خوراک بوقلمون ،
‫دنده‌ی کبابی هلندی،
‫سینه‌ی گوساله‌ی پونتیفی،
‫با نان شیرین در همان سبک،
‫و پیراشکی‌هایی از همان گوشت.
‫در آخر، برش نازک پای شکم‌پر گوسفند.
‫سه سس خواهیم داشت:
‫پیکونت، سسِ مرد فقیر، و آسمان آبی.
‫و سه سالاد: سبزیجات، پرتقال و زیتون.
‫ساید دیش کنار کباب‌‎ها و سالادها...
‫سخاوت پرنس به یک مصیبت تبدیل شد.
‫صرف غذا بیش از هشت ‫ساعت به درازا کشید.
‫پرنس اعتقاد داره که یک خوراک‌شناس ‫نباید از هیچ منویی واهمه داشته باشه،
‫حتی اگر خوردن غذا، یک ‫روز و یک شبِ تمام طول بکشه.
‫در شروع دور سوم غذا،
‫فکر کردم معده‌م دیگه ناامیدم می‌کنه.
‫ولی ناخوشی‌م تموم شد
‫و به طرز حیرت‌آوری ‫تونستم خودمو تا آخر بکشونم.
‫نظر دوداین چی بود؟
‫فرصت نکردم باهاش حرف بزنم.
‫بطور خلاصه، غذای پرنس به دیدِ دوداین
‫ساختار زمختی داشت.
‫فراوان بود و غنی، ‫اما سبکی و شفافیت نداشت.
‫نه فضایی باقی گذاشته بود، نه منطقی ‫بود و نه مرزی رو رعایت می‌کرد.
‫مخصوص بود اما از قانونی تبعیت نمی‌کرد، ‫رژه‌ای بود که سازماندهی نشده بود.
‫خوراکی که مشخصه‌ی اصلی‌ش، ‫نقص بود در توالی طعم‌ها و بافت‌هاش.
‫دسرها چطور؟
‫شیرینی‌های بادومی،
‫که نیازمند دقت‌نظر زیادی هستن، ‫بعد از بستنی یخی سرو شدن،
‫بستنی یخی‌ای که حواس ‫رو فلج و بی‌حس میکنه،
‫و پیش از پنیر سرو شد،
‫که اون هم یخ زده بود.
‫این شیوه‌ی سرو باعث شد یک طعم ‫میان‌مایه از شیرینی‌ها در دهان باقی بمونه.
‫بخوایم دقیق‌تر بگیم، طبق گفته‌ی خودش:
‫"پس‌مزه‌ی یک کره‌ی خامه‌ای معمولی"
‫خودشه.
‫چیزی هم بود که ایرادی نداشته باشه؟
‫شراب‌ها.
‫هرچند که ترتیب‌ سروشون ‫خالی از ایراد نبود.
‫سیگارها.
‫راتافیا و برندی هم خالی از ایراد بودن.
‫دیروز که رسید خونه، ‫پیش از استراحتش شام هم خورد؟
‫نمی‌خواست با خاطره‌ی ‫شام پرنس به خواب بره.
‫براش غذا بردم...
‫براش یک سوپ سبک با یک تخم‌مرغ ‫آب‌پز و چند شاخه ترخون بردم.
‫سینه‌ی بوقلمون در ژله‌ی شراب و ‫قرمه‌ای که در مارچوبه تف داده شده بود.
‫چند دونه بیسکوییت و ‫یک گیلاس شراب گروناش
‫و یک لیوان بزرگ چایی عسل و لیمو.
‫بعدش دیگه رفت برای خواب.
‫الان داره چیکار میکنه؟
‫داره مطالعه و بررسی می‌کنه،
‫برای یک منو.
‫- که پرنس رو دعوت کنه؟ ‫- آره.
‫اوژنی، وقتی فهمیدی قراره چه ‫غذاهایی رو برای پرنس سرو کنه
‫اگه ما رو هم در جریان بذاری، ‫واقعاً خوشحال‌مون می‌کنی.
‫بهمون میگی؟
‫آره، البته.
‫از خودتون پذیرایی کنین.
‫سلام آگوستین.
‫سلام، اوژنی.
‫غذا قراره پاتوفو باشه.
‫مطمئنی؟
‫- قراره پاتوفو باشه؟ ‫- بله.
‫قراره به پرنس گوشت ‫و سبزیجات آب‌پز بده.
‫همین.
‫یک برش گوشت گاو تازه رو انتخاب می‌کنی،
‫که تا جایی که میشه خون ‫کمتری ازش رفته باشه.
‫باید برش ضخیمی باشه.
‫بالای رون انتخاب خوبیه،
‫بخاطر توازنی که از گوشت بدون ‫چربی و چربی در خودش داره.
‫گوشت آبکشی نمیشه، ‫تا آبدار باقی بمونه.
‫بعد از جدا کردن استخون‌هاش،
‫گوشت بهم بسته میشه ‫تا از هم پاشیده نشه.
‫بعد در قابلمه گذاشته میشه، با نسبت ‫یک پیمانه آب به ازای هرپوند گوشت.
‫درک‌ کردنش دشواره.
‫اوژنی؟
‫دوستان من!
‫دوستان، شما اوژنی رو ندیدین؟
‫یه کم پیش اینجا بود، ‫ولی رفت.
‫بوبوآ، وقتی بانکدارمون رو ‫همراهی می‌کردی ندیدیش؟
‫نه.
‫رباز!
‫اوژنی، چی شده؟
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫خوابم برد.
‫تکون نخور، تکون نخور.
‫چی شده؟
‫- حالت چطوره؟ ‫- من خوبم.
‫- اوژنی؟ ‫- نمی‌دونم چی شد.
‫فکر کنم خوابم برد.
‫- خوابت برد؟ ‫- آره.
‫همه اینجان که!
‫آره، باهامون بیا.
‫مراقب باش.
‫من کمکت می‌کنم.
‫بهم تکیه بده.
‫چیز جدی‌ای نیست.
‫ولی تو از اجدادت ‫سلامتی به ارث نبردی.
‫بعداً برات یه سری دارو میارم.
‫- الان حالت چطوره؟ ‫- خوب خوبم.
‫قرار نیست منو تو تخت نگه دارین ها.
‫استراحت لازم داری.
‫منطقی باش و توی تخت بمون.
‫من در رشته‌ی کاری خودم صلاحیت دارم،
‫و دوستت هم که هستم.
‫بهم اعتماد کن، باشه؟
‫باشه.
‫مرسی.
‫استراحت کن.
‫من دکتر رو تا بیرون ‫همراهی می‌کنم و برمی‌گردم.
‫سوپ‌ت خیلی خوشمزه شده.
‫با این همه رسیدگی شاید ‫ذائقه‌ی جدیدی پیدا کردم.
‫من در خدمتتم.
‫باعث افتخارمه.
‫تو کارهای مهم‌تری واسه انجام دادن داری، ‫ویولت میتونه واسه‌م آشپزی کنه.
‫ویولت؟
‫به زور می‌تونه آب رو جوش بیاره.
‫با اینکه لبخند به لب داری ولی...
‫جدی به نظر می‌رسی.
‫حتی میشه گفت مکدر.
‫جدی؟
‫از لطافت طبعی که ‫دوستش دارم خبری نیست.
‫مشکل چیه؟
‫وقتی...
‫وقتی تو باغ پیدات کردم...
‫فکر کردم...
‫فکر کردم که...
‫خودم هم می‌میرم.
‫من پر از زندگی‌ام.
‫خیلی خیلی خوشحالم.
‫و قدردان.
‫خیلی دوست دارم یه کم دیگه ‫از این سوپ‌ت داشته باشم،
‫البته اگه برخلاف توصیه‌های دکتر نیست.
‫البته.
‫می‌تونی هروقت خواستی ‫واسه پرنس دعوت‌نامه بفرستی.
‫من هم خوبم و هم آماده.
‫مگه اینکه خودت اینجوری نباشی.
‫یه فکر بهتر دارم.
‫ویولت.
‫مرسی.
‫یادته که...
‫پارسال سه تا بطری توی حراج لندن گرفتم.
‫سه بطری شامپاین اعلاء کلوداومبونه.
‫پنجاه سال کف اقیانوس بوده.
‫توی کشتی‌ای بوده که دوهزار بطری ‫رو داشته به آمریکا می‌برده و غرق میشه.
‫همه‌چیز هنوز سرجای خودشه.
‫مرسی.
‫می‌تونم غذا خوردنت رو تماشا کنم؟
‫اگه میخوای.
‫یک شاعر چینی قرن یازدهمی،
‫در تمام زندگی‌ش فقط ‫از یک قانون پیروی میکنه.
‫یک سال تمام کار می‌کرده،
‫و سال بعد رو تماماً به ‫همسرش اختصاص میداده.
‫منم باید از این الگو پیروی می‌کردم.
‫تو چیزی که الان گفتی...
‫چند کلمه هست که مشکل ایجاد میکنه.
‫مثلاً تو نه شاعری و نه چینی.
‫من شاعر نیستم.
‫ناپلئون خوراک‌شناسی...
‫پرنس، پادشاه...
‫و کلی لقب دیگه، ولی شاعر نه.
‫اینجوری بگیم که...هنوز نه.
‫و بعد می‌رسیم به کلمه‌ی همسر.
‫دارم روش کار می‌کنم.
‫برمی‌گردم.
‫دندون...
‫آره، دندون...
‫غذا رو خرد میکنه.
‫بعد غدد، همه‌جور غذایی رو...
‫توی دهان مرطوب می‌کنن.
‫زبان با تکون خوردنش ‫غذا رو در هم قاطی می‌کنه.
‫و بعد غذا رو روی سقف دهان فشار میده...
‫تا طعم‌ها رو آزاد کنه....
‫و بتونه طعم‌ها رو بچشه.
‫غذا به مرکز دهان آورده میشه،
‫و بعدش...زبان روی ‫فک پایین آروم می‌گیره.
‫و بعد از وسط بلند میشه،
‫و ته خودش یک شیب ایجاد می‌کنه.
‫که باعث میشه غذا بره به تهِ دهان.
‫از اینجا به بعد حلق وارد ‫بازی میشه و منقبض میشه.
‫غذا رو می‌فرسته به مری،
‫که حرکت کرم‌وارش، ‫غذا رو می‌رسونه به معده.
‫ولی با تو، اوژنی...
‫این عمل...
‫تماماً زیباست.
‫محشره.
‫تو ارائه‌ی بشقاب به شدت احتیاط کن.
‫رو به اوژنی باشه، این شکلی.
‫چشم آقا.
‫می‌تونی بری.
‫حواس‌تون باشه، بشقاب ‫باید سمت بخصوصی باشه.
‫آره، می‌دونم.
‫دوستان!
‫دوستان عزیز!
‫من و اوژنی...
‫در این خزان عمرمون ‫تصمیم به ازدواج گرفتیم.
‫خزان نه!
‫اگه جرات دارین با پائولین مخالفت کنین.
‫بگو ببینم، تو که هنوز چیزی از ‫خزان نمی‌دونی، درسته دیگه نه؟
‫ما در خزان عمرمون هستیم و من ‫بدون ناراحتی این حرف رو می‌زنم.
‫و میخوایم در پاییز هم ازدواج کنیم.
‫پاییز، فصل طلا و باران، فصل ‫خوبی برای مصلحت‌اندیشیه.
‫برای خوراک‌شناسی هم ‫فصل خوبی محسوب میشه.
‫یک گل رزِ پاییزی نفیس‌تر ‫از رزِ فصل‌های دیگه‌ست.
‫توی پاییز،
‫برداشت انگور با بادهای ‫خنک و بازی و لذت همراهه.
‫شاه‌بلوط داریم، همینطور ‫کنگرفرنگی و انگور سبز و گلابی.
‫و اگرچه قرقاول‌ها و آبچلیک‌ها ‫و چکاوک‌ها مهاجرت می‌کنند،
‫کبوترهای جنگلی و کبکنجیرها ‫و اردک‌ها از راه می‌رسند...
‫از اون سر دنیا میان به ‫اینجا تا اشتهای ما رو باز کنند.
‫درهمین‌حال، دریا از وحشتی که ‫دچارش شده بود بهبود پیدا می‌کنه...
‫وحشت ناشی از گرمای تابستان.
‫در نورماندی، سیب‌ها رو با ‫چوب از درخت می‌چینن...
‫برای آراستن و شیرین کردن وعده‌های ما.
‫در پاییز، آدم زیر نور شمع شام می‌خوره،
‫بهتر و طولانی‌تر شام می‌خوره، ‫با لذت و مسرت بیشتر.
‫درسته!
‫اردک‌ها و غازها از شمال ‫به جنوب مهاجرت می‌کنند.
‫پاییز، گذار از شادی‌های ‫مقرون به صرفه‌ی تابستون...
‫به لذات لاینقطع زمستونه.
‫اوژنی، بذار توی پاییز ازدواج کنیم...
‫و با هم به لذات ‫زمستونی خوشامد بگیم.
‫مبارکه!
‫فکر کنم مهمون‌ها بهشون خوش گذشت.
‫از خوش‌اقبالی ماست که چنین ‫دوست‌های خوش‌مشربی داریم.
‫پس میگی ما دیگه تو خزان عمرمونیم.
‫از طرف من حرف نزن.
‫من توی تابستون زندگیم‌ هستم.
‫و وقتی برم هم، همچنان تابستونه.
‫من عاشق تابستونم.
‫تو نیستی؟
‫من همه‌ی فصل‌ها رو دوست دارم.
‫اولین قطرات خنک بارون، ‫اولین دونه‌های برف،
‫اولین آتش توی شومینه، ‫اولین جوونه‌ها.
‫این اولین چیزهایی که هرسال دوباره ‫برمی‌گردند منو خوشحال می‌کنند.
‫ولی خورشید تابستون...
‫من عاشق این حس سوزانش هستم.
‫نیاز دارم به این حس...
‫درون بدنم بهش نیاز دارم.
‫مثل ذرات معلق آتش ذغال ‫که هرروز باهاش سر و کار دارم.
‫می‌فهمم.
‫بیا تو.
‫اینجا دیگه اتاق تو هم هست.
‫خب...
‫اینم از این.
‫منوی اعلیحضرت، یعنی ‫پرنس و ولیعهد اوراسیا.
‫خوراکی‌های پیش از سوپ.
‫سوپِ فندق بو داده‌ی اوژنی.
‫لقمه سوخاری بریا ساوارن.
‫پاتوفوی دوداین.
‫پوره‌ی سوبیز.
‫دسر.
‫شراب سفید از دامنه‌های ‫دزاله و شاتو گریله.
‫شراب قرمز شاتونوف دوپاپ، ‫سیگوره و شابول.
‫بفرما.
‫- و همه‌ش همینه؟ ‫- آره.
‫خب...
‫چجوری بگم...
‫بین دو کلمه‌ی...
‫پر ریسک...
‫و جسورانه تردید دارم.
‫جسورانه رو انتخاب کن.
‫یک چنین منوی نحیفی
‫حتی به زور اونچه که در اولین وعده‌ی ‫غذای پرنس بود رو در خودش داره.
‫و...
‫پاتوفو هم که توش هست.
‫می‌دونم چه فکری می‌کنی.
‫این سه کلمه‌ی مبتذل ناپسندند و ‫بوی روغن دنبه میدن.
‫ولی گوشت آبپز شده‌ی گاو با سبزیجات
‫خیلی فرانسویه.
‫قرن‌ها دووم آورده و خوراک ‫خانواده‌های زیادی بوده.
‫به همین خاطر من این ‫چالش رو قبول می‌کنم،
‫که پرنس رو با پاتوفوی ‫شخصی خودم حیرت‌زده کنم.
‫البته با کمک تو.
‫مرسی.
‫منو نمی‌ترسونه.
‫تو رو چی؟
‫از جانب من تزلزلی حس می‌کنی؟
‫- آره. ‫- چرا باید بترسم؟
‫اوژنی؟
‫منو بغل کن.
‫اوژنی!
‫چی شد؟ ویولت!
‫شما هم باید موافق باشین ‫همکار عزیز
‫که پزشکی، علم دقیقی نیست.
‫دست بردارین، این چه وضعیه!
‫شما نیومدین اینجا که علم ‫پزشکی رو تشریح کنین!
‫با اینحال کار بی‌فایده‌ای هم نیست.
‫شرح دادن جز به جز علم‌مون باعث میشه بفهمیم
‫چرا هنوز به مسائل ‫بخصوصی واقف نیستیم.
‫پس نمی‌دونین اوژنی چشه؟ ‫شما هیچی نمی‌دونین!
‫نه، نمی‌دونیم.
‫نمی‌دونیم جدیه یا نه،
‫و نمی‌دونیم چطور می‌تونه وخیم‌تر بشه.
‫این احتمال هم خیلی ‫بالاست که اصلاً وخیم نشه.
‫این غش‌کردن‌هاش می‌تونن همونجور ‫که بی‌خبر اومدن، بی‌خبر هم برن.
‫امیدواریم که اینطور باشه.
‫آره، امیدواریم.
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم.
‫اوژنی، عذر میخوام ولی تو خوب نیستی.
‫همین چند ساعت پیش، ‫تو بغل من غش کردی.
‫من نگرانم، متوجهی؟
‫ببخشید ترسوندمت.
‫ولی یه ساعت بعدش، ‫حالم خوبِ خوب شد.
‫ممنون که این همه راه اومدین...
‫که به دوست‌مون دکتر رابز ‫یک نظر دیگه هم بدین.
‫هردوی شما موافقین ‫که حال من کاملاً خوبه.
‫یه جورایی من خجالت هم می‌کشم.
‫چون می‌دونستم وقتی برسین
‫با یه زن سالم و سلامت مواجه میشین.
‫- رباز، یه چیزی بگو! ‫- دیگه چی می‌تونم بگم؟
‫این بهترین لحظه‌ی روزه.
‫مرسی.
‫می‌دونم که اضطرابم غیرمنطقی بود.
‫در حال حاضر...
‫دوباره خیالم راحته که حالت خوبه.
‫تو از بعضی شب‌هام خبر داری،
‫چون با من توشون سهیمی.
‫ولی شب‌های دیگه...
‫دوست داری چیزی ازشون بدونی؟
‫بیشتر از هرچیزی.
‫شب‌هایی که در اتاقم به روی تو بازه...
‫کم نیستن.
‫اونقدری نیستن که من دوست دارم.
‫شب‌هایی که در قفله هم کم نیستن.
‫اصلاً کم نیستن.
‫شب‌های زیادی هم هست که...
‫توی تختم که دراز کشیدم، ‫تو رو تصور می‌کنم که...
‫از اتاق خودت میای به اتاق من.
‫- بی سر و صدا. ‫- هربار که میام قلبم تند تند میزنه.
‫یک چیز خارق‌العاده دوبار اتفاق افتاد.
‫چی بود؟
‫تو رو تصور کردم که خیلی ‫آروم از اتاقت اومدی بیرون.
‫دیدمت که از پله‌ها بالا رفتی،
‫پیچیدی راست و تا انتهای راهرو رفتی.
‫پله‌های کناره رو بالا رفتی ‫و رسیدی به طبقه‌ی من.
‫چند پله‌‎ی دیگه رفتی و رسیدی به در من.
‫بالاخره، دستت رو گذاشتی روی دستگیره.
‫دو مرتبه.
‫فقط دو مرتبه، در طول تمام این سال‌ها.
‫دقیقاً همون لحظه‌ای که تصور ‫کردم در اتاقم رو باز کردی...
‫در واقعاً باز شد.
‫ویولت؟
‫ویولت.
‫اوژنی...
‫می‌تونی بری بهش سر بزنی؟
‫نمیخواین غذا بخورین؟
‫می‌تونم یه چیز ساده براتون درست کنم.
‫مرسی، نیازی نیست.
‫دو روزه غذا نخوردین، نمیشه که.
‫میشه از لوئیس بخوای ‫این چیزها رو باز کنه؟
‫دیگه نیازی بهت ندارم.
‫یه مدت پیش یه خواب خیلی عجیب دیدم.
‫خواب دیدم که اولین آشپز بشریتم.
‫وقتی میگی "اولین" منظورت ‫"بهترین" هم هست؟
‫یا اولین آشپز مرد منظورته؟
‫خوابمو واسه اوژنی هم تعریف کردم...
‫ولی الان می‌فهمم که...
‫احتمالاً اون چیزی که ‫می‌خواستم بگم رو درست نفهمیده.
‫خیلی احمقانه‌ست، ‫باید بیشتر...
‫بیشتر دقت می‌کردم، مطمئن ‫می‌شدم که سوءتفاهمی پیش نیومده.
‫من مطمئنم که کاملاً منظورت رو فهمیده.
‫برای درست کردن غذاها، ‫آنچنان که در ذهن تو نقش می‌بستن،
‫اوژنی باید جدا از شهودی استثنایی،
‫درکی از اینکه تو چطور ‫مردی هستی هم می‌داشته.
‫بیاین پیشنهادهامون رو به دوداین بدیم.
‫ببینیم چی میشه.
‫آره.
‫نمیشه که هیچکاری نکنیم.
‫من به این فهرست آشپزها ایمان دارم.
‫دوداین هم ایمان داره؟
‫چیزی که هرگز به اندازه‌ی ‫کافی به زبون نیاوردیمش...
‫اینه که اوژنی چه زن زیبایی بود.
‫سوال اینه که،
‫کی با دوداین حرف میزنه؟
‫من که حرف نمی‌زنم.
‫من یه ایده‌ای دارم.
‫ما می‌دونیم که دوداین ‫صبحونه چی میخوره.
‫اوژنی؟
‫چی شده؟
‫چه خبره؟
‫ویولت؟
‫کی هستی؟
‫کی بهت اجازه داده این پیشبند رو تنت کنی؟
‫آقا.
‫فوراً درش بیار.
‫درش بیار!
‫برو.
‫برو!
‫گفتم برو!
‫تو چرا...
‫چرا همچین کاری کردی ویولت؟
‫ما ازت عذر میخوایم.
‫ایده‌ی من بود و احمقانه بود.
‫دیگه در موردش حرف نزنین.
‫ما فهرستی از اسامی ‫آشپزها رو آماده کردیم...
‫نه!
‫آقا.
‫آقایون.
‫خانم، آقا.
‫ببخشید که ما بی‌خبر اومدیم.
‫هیچ اشکالی نداره خانم.
‫بفرمائین بشینین لطفاً.
‫پائولین چطوره؟
‫راستش، ما به همین خاطر ‫اومدیم پیش‌تون.
‫خیلی ناراحته.
‫از زمان فوتِ اوژنی.
‫مدام میپرسه هنوز هم ‫می‌تونه شاگرد شما باشه؟
‫بدون وجود یک آشپز ماهر...
‫چنین چیزی ممکن نیست.
‫متوجهیم و شرایط رو هم ‫بهش توضیح دادیم، ولی...
‫انگار حاضر نیست پیشنهاد ‫شما رو فراموش کنه.
‫از عهده‌ی من خارجه.
‫بسیار خب، ما درک می‌کنیم.
‫مرسی که صحبت‌مون رو گوش دادین.
‫پائولین...
‫برخلاف سن کمش،
‫پائولین اراده‌ای داره که ‫ما رو شگفت‌زده می‌کنه.
‫فقط یک هوس گذرا نیست، ‫بلکه عزمی راسخه.
‫منو ببخشید که اینو ازتون می‌پرسم...
‫می‌تونید دلایل‌تون رو خودتون ‫شخصاً بهش توضیح بدین؟
‫البته.
‫باهاش حرف میزنم.
‫ازتون ممنونم.
‫خیلی ممنون، آقایون.
‫آقای دوداین.
‫این فهرستی از کاندیدهاییه که...
‫ما با هم مهیا کردیم.
‫ماهی حلواتون رو فیله کنید، ‫پوستش رو بکنید
‫و فیله‌ها رو برابر با هم قطعه‌قطعه کنید.
‫تمیزشون می‌کنید.
‫در همین حین، کره رو ‫در یک تابه‌ی بزرگ آب کنید،
‫روی فیله‌ها نمک بپاشید.
‫مقداری کره‌ی آب‌شده روشون بمالید.
‫وقتش که شد، بذاریدشون توی فر.
‫یک طرفش که پخت، ‫بچرخونیدش.
‫وقتی پخته شدن، خشک‌شون کنید و ‫به صورت حلقه‌ای توی بشقاب بچینید.
‫سس مترودوهتل رو بریزید روی فیله‌ها،
‫سس ولوته‌ی رقیق شده
‫و لیموی اضافی رو هم روش بریزید.
‫بسیار خب آقا.
‫ممنونم خانم، می‌تونید برید.
‫بسیارخب آقا.
‫بیا، بچش.
‫مرسی.
‫عالی پخته شده.
‫- گوشت گوساله‌ی بریون‌تون. ‫- ممنونم.
‫این سوپ به شدت پیچیده...
‫جذابیت قدیمی منحصر به فردی داره.
‫باید یک طعم داشته باشه،
‫ولی هربخش از این طعم،
‫باید بتونه کیفیت طبیعی و ‫مخصوص خودش رو حفظ کنه.
‫به طور کلی، باید بسط یافتن یک ‫سونات رو در ذهن تداعی کنه.
‫که هر تم‌ش، زندگی خودش و طعم ‫و بوی مخصوص به خودش رو داره.
‫و همه‌ی این‌ها درون قدرت و ‫هارمونی‌ای که اون کل ایجاد میکنه.
‫دستور پختش اینجاست، ‫لطفاً با دقت بخونیدش.
‫اوژنی می‌تونست این سوپ رو بپزه؟
‫آره، معلومه. ‫خیلی هم خوب می‌تونست.
‫اسم سوپ از روی اون برداشته شده.
‫معذرت میخوام، ولی درست کردن ‫این سوپ از عهده‌ی من خارجه.
‫ولی اگه فکر می‌کنید ‫می‌تونم ازتون یاد بگیرم...
‫لطفاً بهم اطلاع بدین.
‫خداحافظ آقا.
‫وضع پیازها چطوره؟ ‫نشونم بده.
‫می‌تونی از فر بیاری‌شون بیرون.
‫شروع کن به تفت دادن قارچ‌ها.
‫نمک و فلفل.
‫حالا کره و بیکن رو اضافه کن.
‫الان میام.
‫خمیر شیرینی باعث میشه ‫هوا وارد قابلمه نشه...
‫و جلوی خروج بوها از قابلمه رو میگیره.
‫خمیر که پخته بشه، ‫قابلمه مهر و موم شده.
‫بعد از توی فر میاریمش بیرون
‫و میذاریم روی ‫شعله‌ی کم آروم بپزه.
‫پائولین، بیدار شو.
‫میخوایم پاتوفو درست کنیم.
‫پائولین بیدار شو.
‫اینو بذار روی اجاق گاز.
‫خوبه.
‫کمکم کن.
‫مغز استخون رو مزه کن.
‫خب؟ دوستش داری؟
‫نه، دوست نداری.
‫طبیعیه، زیادی واسه‌ش جوونی.
‫مغز استخون...
‫خیلی پیچیده‌ست.
‫تربیت کردن ذائقه براش، ‫نیازمند فرهنگ و حافظه‌ی قویه.
‫مغز استخون باید این مزه رو داشته باشه.
‫این مزه رو به خاطر بسپار.
‫- چشم آقا. ‫- آفرین.
‫بفرما.
‫کف‌گیر.
‫مرسی.
‫فقط لب‌هاتو خیس کن.
‫خوبه.
‫باعث میشه گوشت ‫طعم بهتری داشته باشه.
‫شامبل موزنی.
‫همه‌چیز داره، کلاس، ظرافت، خلوص.
‫یک پایان طولانی.
‫و یک رایحه‌ی خارق‌العاده.
‫این دیگه انتهای بورگاندی‌هاست.
‫مظهر ظرافته.
‫و شراب محبوب اوژنی هم هست.
‫غذایی که پختیم خیلی خوبه.
‫ولی مثل طرح کلی یا یه اسکیسه.
‫بیست سال.
‫بیش از بیست سال با هم کار کردیم.
‫هرروز آشپزی کردیم.
‫من دستور پخت رو می‌خوندم ‫و اون پای اجاق جادو می‌کرد.
‫دلم براش تنگ شده.
‫وقتی باهام حرف میزد...
‫با همون شدتی که بهش گوش می‌دادم، ‫چشم‌ها و دهنش رو نگاه می‌کردم.
‫ولی الان...
‫دیگه تموم شده.
‫هرلحظه دارم بهش فکر می‌کنم.
‫ببخشید یهویی وارد شدم.
‫بهتره برم و بعداً برگردم.
‫گریمود!
‫راستش، مساله فوریه.
‫پس بیا تو دیگه.
‫داشتم در منزل یکی از ‫آشنایان ناهار می‌خوردم.
‫بعد از صرف آبگوشت ‫مغزاستخوان ماهی خاویار...
‫که فوق‌العاده بود...
‫این غذا اومد سر میز.
‫سریع اومدم اینجا...
‫که بدم تو ازش بچشی.
‫ماهی سیم.
‫عالی پخته شده،
‫مدت زیاد با شعله‌ی کم، ‫برای احترام گذاشتن به ماهی.
‫نان شیرین تفت داده شده در کره...
‫با جگر اردک؟
‫تا حالا همچین چیزی ندیده بودم.
‫من هیچوقت این دو تا ‫رو با هم به کار نگرفتم.
‫قارچ مورکلا...
‫یعنی بهار شده.
‫پخته شده در کمی خامه...
‫با مقدار کمی قهوه ‫که خیلی هم خوب شده.
‫ترکیب نون شیرین و کرفس ‫خیلی ملایم و خیلی نامحسوسه،
‫شدید نیست و خیلی هم پوشاننده‌ست.
‫خیار،
‫به خاطر بافت ملایمش ‫خام عمداً گذاشته شده...
‫و اسیدیته‌ی رگه‌ی لیمویی که اضافه شده ‫طروات و تازگی رو به این ساختار اضافه میکنه.
‫داستان ماهی، چیز دیگه‌ایه.
‫شیرینی‌ها نقش چاشنی ‫رو برای ماهی ایفا می‌کنند،
‫ماهی‌ای که طعم طبیعی ‫خودش رو حفظ می‌کنه،
‫اونم با این سبزیجاتی ‫که انقدر عالی پخته شدند.
‫برخورد درست بین زمین و دریا،
‫که ستایشگر زیبایی زمین‌ند.
‫گریمود، این ستودنیه.
‫اسمش هست آدل پیدو.
‫بریم ببینیمش.
‫- پیداش کردیم؟ ‫- فکر کنم پیداش کردیم.
‫پائولین، چیکار می‌کنی؟ ‫بیا دیگه منتظر توییم.
‫فکر کنم مهمون‌ها بهشون خوش گذشت.
‫آره.
‫از خوش‌اقبالی ماست که چنین ‫دوست‌های خوش‌مشربی داریم.
‫پس میگی ما دیگه تو خزان عمرمونیم.
‫از طرف من حرف نزن. ‫من توی تابستون زندگیم‌ هستم.
‫, وقتی برم هم، همچنان تابستونه.
‫من عاشق تابستونم.
‫- تو نیستی؟ ‫- من همه‌ی فصل‌ها رو دوست دارم.
‫اولین قطرات خنک بارون،
‫اولین دونه‌های برف،
‫اولین آتش توی شومینه،
‫اولین جوونه‌ها.
‫این اولین چیزهایی که هرسال دوباره ‫برمی‌گردند منو خوشحال می‌کنند.
‫ولی خورشید تابستون...
‫من عاشق این حس سوزانش هستم.
‫مثل ذرات معلق آتش ذغال ‫که هرروز باهاش سر و کار دارم.
‫می‌فهمم.
‫بیش از بیست ساله که داریم ‫زیر یک سقف زندگی می‌کنیم.
‫چطور تونستی ثبات و پشتکارت ‫در رابطه با من رو ادامه بدی؟
‫سنت آگوستین میگه...
‫خوشبختی...
‫یعنی ادامه دادنِ میلِ داشتن ‫چیزی که همین الان هم داریمش.
‫ولی تو، من هیچوقت تو رو داشتم؟
‫میشه یه سوال ازت بپرسم؟
‫واسه من خیلی مهمه.
‫من آشپز توئم...
‫یا زن تو؟
‫آشپزمی.
‫مرسی.